Ochtend filosofie.

Een zachte temperatuurschommeling. Een licht klapperend geluid. Negeer het. Zal het gaan? Hopelijk wel. Want één ding is zeker. Je laat je niet weer verslaan… Oké toch wel. Langzaam raakt het licht je kegeltjes en staafjes. Je pupillen reageren als vanouds. Gretig op de lichtverandering die speelt met je netvlies. Nu is het al helemaal te laat. Je kijkt rond door de half verlichte ruimte. Het voelt niet anders aan. Gelukkig maar. Stel je voor, je wordt wakker en je voelt je ineens anders. Een ware nachtmerrie. Helaas ben jij de enige die er zo over denkt. De maatschappij ziet je nu namelijk wel als een ander persoon. Bizar eigenlijk. Je mag nooit stempels op iemand drukken, maar je hoort je wel naar je leeftijd te gedragen. Belachelijk. Ik mag dan volgens mijn geboorteakte wel 21 zijn. Als ik straks de kans krijg, nou dan gedraag ik me gewoon als een kind van zeven. Maar wel lekker laat naar bed gaan natuurlijk.