Kletterwiel.

Sjonge jonge, daar ben je eindelijk. Ik zit hier echt al belachelijk lang op je te wachten. Ga zitten. We hebben een hoop te bespreken. Vandaag heb ik grootse plannen. Ik ga met de wereld mijn visie delen. Mijn visie over fantasie en fantasieën van mensen. Eigenlijk wil ik alles wat met fantasie te maken heeft laten zien. Laten lezen. Laten voelen. Hoe kan ik dat het beste doen denk je?  … Hmm… Een blog. Dat is eigenlijk helemaal geen slecht idee. Maar ja, dan heb je weer zo’n pakkende naam nodig, en waar haal ik zoiets vandaan? Het moet natuurlijk wel iets te maken hebben met het onderwerp… Wow, ik denk dat ik het weet! Ik ga het vernoemen naar datgene wat mijn fantasie het meeste activeert. Je kent de grootste vormen van fantasie toch wel? Ja godsdienst is ook groot, maar dat bedoel ik nu niet. Bovendien wil ik niemand kwetsen, ben je gek ofzo? Nee, wat ik eigenlijk bedoel is de fantasie der fantasieën; muziek. De grootste vorm van fantasie. Je hebt toch altijd wel een muziekje in je hoofd? Of ben ik nou gek? Muziek is pure fantasie. En dat wordt bij mij getriggerd door mijn bijna spaakloze achterwiel. Die klettert, niet normaal. En het ergste is nog wel, ik hoor er non-stop ritmes in, om gestoord van te worden. Wat zeg je? Een kletterwiel? ...Geniaal! Rondje voor iedereen!